Welke illusies hebben we?

Het is onze illusie dat als de ander maar… 
verandert / wat aan zijn of haar verslaving doet / hulp zoekt voor diens probleem / etcetera… het dan  helemaal goed komt tussen ons en onze partner.
Deze illusie houden we in stand zelfs tot we er aan onder doorgaan, tot we depressief zijn, tot we ongelukkig zijn, tot we doodmoe zijn, tot we burn-out raken, tot we geen rust meer in ons hoofd krijgen, tot we ons een slag in de rondte piekeren, tot we leeg zijn en het niet meer weten.

Waarom is het een illusie?
Het zijn in feite twee illusies.
De ander zal niet kúnnen veranderen.
En ook al zou de ander veranderen, dan zal het, zoals je het nu doet, niet goed gaan tussen jullie.

Waarom blijven we doorgaan?
Omdat we vroeger niet onze ouders konden veranderen in de ouders zoals we die wensten, gaan we alsnog proberen onze partner te veranderen in de partner die we willen hebben.

Wat maken we onszelf wijs?
We maken ons vanuit onze oude patronen van vroeger wijs dat we überhaupt de ander zouden kunnen veranderen, dat het goed voor de ander is om te veranderen, dat als die ander maar verandert we samen gelukkig zullen zijn, dat het eigenlijk aan de ander ligt.
We snappen daarom ook niet dat de ander ons niet wil begrijpen en het maar niet wil leren.
We maken onszelf wijs dat wij de ander kunnen redden door hem of haar te verzorgen en te helpen.
We hebben niet door dat we zowel onze eigen patronen van vroeger als de patronen van vroeger van onze partner aan het verstevigen zijn.
De kans dat onze partner verandert, wordt door ons gedrag zelfs kleiner dan die al was.

Wat is het gevolg?
Hoe meer en met meer overtuiging en des te langer we dit doen, des te meer we onszelf bevestigen in onze oude patronen van vroeger.
Dit is de reden dat de emotionele pijn, de onrust en het gepieker in de loop van de tijd toenemen.
We proberen steeds meer van hetzelfde: steeds meer van de patronen van toen we klein waren.
Het zijn díe patronen die steeds meer pijn veroorzaken.

Waarom gaan we dan toch door, ondanks onze emotionele pijn, onrust en gepieker?
Omdat dat het enige middel was dat we als kind hadden: doorgaan. We wisten niet beter.
Daarnaast kregen we vroeger allerlei (non-)verbale boodschappen dat we niet moesten opgeven, dat we niet moesten huilen, dat het nog niet goed genoeg was, dat we niet moesten zeuren, dat we het niet konden, dat we geen medelijden met onszelf mochten hebben, dat we niet zielig moesten doen, dat we niet deugden, dat het toch nooit zou lukken, enzovoorts.
Omdat dit ons onbewust  bekend voorkomt, valt het niet op dat we dit aan het herhalen zijn, net zoals we de illusies van vroeger aan het herhalen zijn.

Wat is onze huidige emotionele pijn, onrust en gepieker?
We vestigen al onze aandacht op de ander, om maar niet zelf te hoeven veranderen.
Omdat we hierbij onbewust de beelden, ervaringen en herinneringen van vroeger in ons hebben, lijkt zelf veranderen zo eng. Daarom zoeken we controle, zijn we veeleisend naar onszelf, zijn we bang voor afwijzing, ervaren we ergernissen en frustraties en ervaren we eenzaamheid

Waar kan het vasthouden aan oude patronen zich in uiten?
Het kan zich uiten in een moeizame omgang met onze partner, in de manier waarop we omgaan met onze kinderen, in de keuze van onze opleiding en van ons beroep.

Met onze partner 
bevechten we wat we vroeger niet konden bevechten met (een van) onze ouders. Omdat het gedrag van onze partner gedeeltelijk verschilt met het gedrag van onze ouders, hebben we niet door dat het om onze verlatingsangst, onze angst voor afwijzing, onze controlebehoefte, het laten zien dat we het wel degelijk kunnen, enzovoorts, gaat waarover we de machtsstrijd aangaan.

Ten aanzien van onze kinderen 
hebben we vervolgens niet door hoe we onze eigen patronen aan hen doorgeven, net zoals onze ouders hun patronen aan ons hebben doorgegeven zonder dat ze het hebben gewild en zonder dat ze er erg in hadden. Als we bijvoorbeeld het lievelingetje van een van de ouders zijn geweest, hebben we niet door wat het effect hiervan is op onze kinderen.
Het lievelingetje zijn van een van de ouders kan inzet zijn geweest in een machtsconflict tussen de ouders, wat jaloezie bij de andere ouders heeft veroorzaakt. Onbewust kan het zijn dat je jouw kind ook weer als moederskindje of vaderskindje behandelt, met alle gevolgen van dien voor diens latere relaties.

Onbewust kunnen we een opleiding of een beroep hebben gezocht 
dat overeenkomsten vertoont met dat van onze vader, hetzij omdat het controle biedt, hetzij omdat we onbewust loyaliteit zoeken naar onze vader, hetzij omdat dat een stoer beroep is, hetzij omdat we die richting in werden geduwd of gepusht of om welke andere (on)bewuste reden dan ook.
Mocht je het niet naar je zin hebben of mocht het werk je niet brengen wat je ervan verwacht had, werk je onder je kunnen en hou je tegelijkertijd je eigen ontwikkeling en ontplooiing tegen.

Kortom: het zijn de illusies die we in stand houden in combinatie met het vasthouden aan oude patronen, die onze pijn, onrust, onvrede en ons gepieker veroorzaken.
Vroeger waren we klein, kwetsbaar en afhankelijk. Nu zijn we niet meer kwetsbaar  maar gedragen we ons nog wel afhankelijk. En die afhankelijkheid heeft zijn voedingsbodem in onze jeugd.
Zodra je je eigen onmacht en machteloosheid aanpakt, haal je de angel uit jouw emotionele pijn en kun je aan de slag met je eigen emotionele ontwikkeling, waardoor jouw emotionele afhankelijkheid binnen je relatie verdwijnt.
Zodra je begint met loslaten, heb je het ergste achter de rug.

[contentblock id=3 img=gcb.png] [contentblock id=4 img=gcb.png] [contentblock id=7 img=gcb.png] [contentblock id=6 img=gcb.png]

Gerelateerde artikelen

Leer anderen loslaten...