Interpretaties loslaten, in hoeverre is dat nodig?

Ammy van BedafSymptomen

Interpretaties loslaten, in hoeverre is dat nodig?

Zonder dat we het doorhebben, hebben we dagelijks veel interpretaties. Een aantal daarvan doen we als vanzelf. Dat is op zich heel goed, want het zou niet goed zijn als je over élk punt eerst uitgebreid zou moeten nadenken. Wanneer je echter, zonder dat je het door hebt, onjuiste interpretaties doet, kan dat wel degelijk nadelige gevolgen hebben. Het doen van een onjuiste interpretatie kan een negatieve invloed hebben op de omgang met mensen.

Veranderen in emotioneel gezond gedrag

Wanneer je je eigen aandeel daarin doorhebt, kun je dat ook veranderen in emotioneel gezond gedrag. Daarmee beïnvloedt je jouw contacten op een positieve manier. 
Ook niet onbelangrijk is dat ongeacht voor welke diagnose iemand een Eendaagse Coaching doet, er altijd sprake is van onjuiste aannames en interpretaties en van blinde vlekken. Het zijn ook deze onjuiste aannames en interpretaties en blinde vlekken die het mogelijk hebben gemaakt dat de diagnose zich kon ontwikkelen. 

 

Wil je inzicht in jouw situatie?
 Je mag me altijd jouw situatie mailen.
 Ik mail je gratis en vrijblijvend mijn bevindingen.

 

Interpretaties verifiëren

Dat we vrijwel nooit onze interpretaties/aannames/vermoedens bij de ander checken of verifiëren, is eigenlijk vanuit gemakzucht. Zolang we niet onze interpretatie bij de ander checken, kunnen we ons eigen beeld van wat wij denken dat de waarheid is, in stand houden. Het is gewoon een van de trucjes die we hebben om maar niet ons zelfbeeld te hoeven veranderen. We doen er zo weinig mogelijk aan om te kijken of we het wel bij het rechte eind hebben. En zolang de ander niet reageert, hoeven we zelf niets te doen. En zelfs als de ander wel reageert, doen we daar niet altijd iets mee. Waarna we verbaasd zijn als de ander vindt dat we uit elkaar zijn gegroeid of een scheiding wil.  
Hoe ontstaat een interpretatie of aanname?

Vanuit ons verleden

Die ontstaat niet vanuit een gebeurtenis of situatie, maar door de interpretatie die we zelf aan die gebeurtenis of situatie geven. Zo kunnen verschillende personen een situatie verschillend interpreteren.
De interpretatie die we ergens aan geven, ontstaat onbewust vanuit ons verleden.
Dat we dingen interpreteren is goed, want zo houden we ons leven overzichtelijk en hoeven we niet alles te checken of het wel is zoals we denken. Zolang we echter onbewust zijn van onze patronen van vroeger, hebben we niet door wat de invloed van onze jeugdpatronen is op hoe we denken en handelen. Zoals iedereen die een Eendaagse Coaching heeft gedaan weet: die invloed is levensgroot, beïnvloed zowel privé als ons werk en is van invloed op ons dagelijkse handelen en nalaten naar dierbaren, overige familieleden, vriend(inn)en en collega’s. 

De ander wordt onheus bejegend

Als het echter een onjuiste interpretatie of aanname betreft waardoor iemand anders benadeeld wordt of zou kunnen worden (wat in vrijwel de meeste situaties van onjuiste interpretaties van mijn klanten het geval is), wordt het een ander verhaal. Vanuit jouw eigen niet gecheckte interpretatie/aanname/vermoeden behandel je de ander onbedoeld onheus/onterecht. De ander reageert daar vervolgens ook weer op naar jou toe. Omdat je niet je eigen onjuiste interpretatie of aanname doorhebt, denk je onbewust dat het aan de ander ligt dat jullie er niet uit komen. 
En de ander doet het zelfde bij jou … 
Beiden hebben jullie dus gelijk: de ander ziet het ook niet juist.
De ander heeft daarin dus ook gelijk ten aanzien van jou. 

Je eigen aandeel

Het is aanvankelijk een hard gelag om je eigen aandeel in dergelijke situaties in te zien. Het biedt je echter heel veel.
Zelf heb ik het inzien van mijn eigen aandeel na mijn herstelproces met terugwerkende kracht ervaren als de belangrijkste gamechanger. De reden daarvoor is heel simpel: het is alleen je eigen aandeel dat je kunt veranderen. Het is namelijk onmogelijk om iemand anders te veranderen. Er ontstaan ergernissen, ruzies en relatiebreuken door. Door het blijven trekken aan een dood paard raken mensen zelfs burn-out of depressief. 
Door het inzien van je eigen aandeel ontwikkel je een reëel zelfbeeld, haal je onmiddellijk de angel uit een conflict en krijg je grip op de situatie. 

Irritaties, conflicten en ruzies

Aan vrijwel alle irritaties, conflicten en ruzies en dergelijke liggen namelijk niet gecheckte ‘feiten’ en interpretaties en vermoedens en aannames ten grondslag. 
De manier van communiceren (in de vorm van verwijten in plaats van in de vorm van wensen) maakt vervolgens dat er een machtsstrijd ontstaat waarin over en weer wordt gepingpongd met verwijten. Daardoor weten partners niet altijd meer waar de ruzie ook al weer over was begonnen. 

 

interpretaties

 

Ik deed dit, omdat jij dat deed

Dit fenomeen wordt ‘de interpunctieproblematiek’ genoemd: “Ik deed dit omdat jij toen dat deed.”  “Ja maar dat was omdat jij dat had gedaan.”  “Dat was omdat jij dit en dat had gezegd.” Afijn , zo gaat dat door. En ze hebben beiden gelijk en ze komen er zo niet uit. Ze komen er niet uit omdat ze per sé gelijk van de ánder willen krijgen. Het hebben van het eigen gelijk is niet voldoende: de ander moet op de knieën en inzien dat die het onjuist heeft en dat jij het, als enige, juist hebt. Dit is waar het in de kern bij een machtsconflict om gaat: niet om de inhoud maar om gelijk te krijgen van de ander.

Ook op meso- en op macroniveau

Dit zie je niet alleen tussen partners maar ook op organisatieniveau binnen bedrijven (mesoniveau) en op mondiaal niveau tussen volkeren en landen (macroniveau). Onjuiste interpretaties spelen op elk niveau een rol, ook in de huidige mondiale conflicten.
We merken het wel als iemand anders een onjuiste interpretatie doet; we hebben onze eigen onjuiste interpretaties echter niet door, omdat ze nog onze blinde vlek vormen. Van andermans onjuiste interpretatie hebben we last; van onze eigen onjuiste interpretaties hebben we geen last, tenminste: niet meteen. Het speelt wel degelijk een negatieve invloed in de omgang met de mensen in jouw omgeving. 

Verschil met blinde vlekken

Wat is het verschil tussen onjuiste interpretaties/aannames enerzijds en blinde vlekken anderzijds? Blinde vlekken zijn die aspecten waar je je totaal niet van bewust bent (zoals het hebben van onjuiste interpretaties/aannames). 
In geval van onjuiste interpretaties/aannames denk je dat je het juist hebt, terwijl dat niet het geval is. Je hebt niet een reëel beeld van de situaties; je doet onjuiste veronderstellingen en gedraagt je er vervolgens naar richting de ander, waar die vervolgens weer logisch op reageert. 

Reëel zelfbeeld

Om een reëel zelfbeeld te ontwikkelen is het nodig om af te komen van het doen van onjuiste interpretaties.
Hoe kom je af van je onjuiste interpretaties? 
Het lastige daarbij is, zoals ik eerder al aangaf, dat je jezelf niet bewust bent van je eigen onjuiste interpretaties en aannames en evenmin van je blinde vlekken. Niemand zal bijvoorbeeld googelen op hoe je van onjuiste interpretaties af kunt komen (omdat dit dus een blinde vlek is). 

Doorbraak

Je realiseert een doorbraak door je te laten spiegelen in je eigen onjuiste interpretaties/aannames en blinde vlekken. 
Zoals ik eerder aangaf: ongeacht waarvoor iemand een Eendaagse Coaching doet, er is altijd sprake van een behoorlijk aantal onjuiste interpretaties/aannames en van verschillende blinde vlekken. Onbewust wordt vanuit deze onjuiste interpretaties/aannames en blinde vlekken geleefd. Hierdoor werd de situatie mogelijk (werd de diagnose ontwikkeld) waarvoor hulp wordt gezocht. 

Als je je vicieuze cirkel wilt doorbreken, je belemmeringen wilt loslaten en alsnog je volledige ontwikkelingspotentieel wilt aanboren, help ik je tijdens een Eendaagse Coaching.

Voorbeelden van onjuiste interpretaties

Volgen hieronder willekeurige voorbeelden van niet gecheckte en voor waar aangenomen interpretaties van waaruit men vervolgens handelde, met alle consequenties van dien. Deze willekeurige voorbeelden heb ik gehaald uit 6 willekeurige Eendaagse Coachingen. Je zult er geen een voor jezelf herkennen. Dat komt omdat elke onjuiste interpretatie/aanname uniek is. Dit zijn dus slechts voorbeelden van eerder bij anderen geconstateerde onjuiste interpretaties. Die van jou zijn dus weer heel anders.

In kleur geef ik aan welk aandeel betrokkene zelf had door de eigen interpretatie niet te onderzoeken of bij de ander te checken.
Achter het pijltje ( –> ) geef ik aan wat iemands eigen aandeel hierin is geweest. 
De fragmenten zijn voor dit blogartikel uit hun context gelicht.
Betrokkene herkende haar/zijn onjuiste interpretatie of gedachtegang. 

Hier komen ze:

‘Hij bleek net uit een relatie te komen. Dat wist ik niet.’ –> als de ander er niet zelf iets over zegt, is het aan jou om te vragen wanneer zijn laatste relatie is beëindigd.

‘Op onze eerste afspraak was hij al later dan gepland. Het was ook duidelijk een patroon. Het sloop erin.’ –> het kan er insluipen wanneer je niet zelf in de gaten houdt hoe onzorgvuldig hij hierin is. Bovendien was je, vanwege je relatieafhankelijkheid, zelf niet in staat om er consequenties aan te verbinden, omdat je al heel snel niet meer zonder hem kon.

‘Ik dacht: hij is zo verliefd op mij, hij zal hun wel voor mij aan de kant zetten.’ –> hij had vier vriendinnen voor de seks en zocht kennelijk woonruimte bij jou.

‘Ze heeft me die wetenschappelijke functie ontnomen.’ –> het is in essentie onmogelijk dat jouw partner jou een functie ontneemt. Dit is zoals je het zelf ervaren hebt en dat komt door hoe je er zelf mee omgegaan bent en door de lakse houding die je hierin zelf hebt aangenomen. Je hebt je die plaats zelf onthouden door er nooit met haar over te praten. Je bent zelf al voor haar aan het invullen geweest. Bovendien ben je zelf verantwoordelijk voor de keuzes die je maakt; daar kun je niet iemand anders verantwoordelijk voor maken. Je hebt je vanzelf, vanuit je ondergeschiktheid naar je partner, naar haar gevoegd. Je hebt je afhankelijk opgesteld van hoe jij dacht dat zij zou denken.

‘Er wordt veel van me verwacht. De lat wordt hoog gelegd. Dat doe ik ook zelf.’ –> ik vraag me af of de lat hoog wordt gelegd. Waar je volgens mij last van hebt is dat er veel dingen in jouw werk onduidelijk zijn. De lat ligt als het ware op drijfzand. Er wordt niet aangestuurd op het behalen van doelen. Daarnaast ben je onzeker.

‘Misschien is ons huwelijk een foute keuze geweest.’ –> dit is een begrijpelijke opmerking. Je zou echter, vanuit je opvoeding vanuit je patronen van vroeger, sowieso op iemand zijn gevallen bij wie je je patronen van vroeger kunt herhalen. Het is je geschiedenis. Je kunt je toekomst gelukkig wel zelf bepalen door alsnog jezelf emotioneel op te voeden.

‘Ik had het grootste aandeel.‘ –> Beide partners zijn even verantwoordelijk voor hun relatie en hebben een even groot aandeel in hun relatie.

‘Hij bleek al kinderen te hebben. Dat had hij niet verteld.‘ –> én je had er zelf niet naar geïnformeerd. Als dit belangrijk voor jou is, is het aan jou om daar naar te vragen. Nu stelde je je afhankelijk op van wat hij daarover zou vertellen. Het was zijn belang om het niet te vertellen dat hij al kinderen had; het was jouw belang om hem te vragen of hij kinderen had.  

‘Anders kom ik niemand tegen.‘ –> ik kan me indenken dat je dit nu nog oprecht denkt, maar het is ingegeven door je verlatingsangst uit je jeugd. Zodra jij je gevoel alsnog ontwikkelt, raak jij je onveilige hechting en bindingsangst en verlatingsangst kwijt. 

‘Het komt doordat mijn partner bindingsangst heeft.’ –> als je niet emotioneel van hem kunt loskomen heb je zelf ook verlatingsangst en bindingsangst. 

‘Ik maakte zijn offertes omdat hij administratief niet handig was.’ –> het bood jou iets om hem te helpen: het gaf jou aandacht en waardering. Je zou het waarschijnlijk ook hebben gedaan als hij niet administratief onhandig zou zijn geweest. Jouw burn-out geeft aan dat je aan emotionele roofbouw en aan zelfverloochening deed. 

‘Ik vind de vrijheid in mijn werk wel heel fijn.’ –> wat jij ‘vrijheid’ noemt, is feitelijk niet-aansturing. Ook wat jij ‘eigen verantwoordelijkheid’ noemt, is het gebrek aan aansturing. Er is geen actueel functieprofiel; taken worden niet verdeeld, verantwoordelijkheden en bevoegdheden zijn onduidelijk. Ze laten jou zwemmen. Logisch dat jouw motivatie zo laag is en dat er weinig uit jouw handen komt. 

‘Ik ben hem gaan redden omdat ik goed ben in administratie, omdat ik goed met de computer overweg kan.’ –> je deed het voornamelijk om waardering te krijgen.

‘Mijn moeder is snel tevreden.’ –> ze is niet zo zeer snel tevreden, maar heeft zichzelf structureel weggecijferd. Dat is haar overlevingsmechanisme geweest in haar huwelijk. Ze was niet opgewassen tegen haar man en was ondergeschikt aan haar man. 

‘Ik laat me snel afleiden.’ –> ik geloof niet zozeer dat dat het probleem is. Het werk boeit je terecht niet, want het heeft kop noch staart, je weet niet precies wat er van je verwacht wordt en voor een perfectionistisch en veeleisend iemand als jij is dat killing. 

‘Als je als moeder ziet dat jouw kinderen vluchten voor de klappen van je vader, is ze dan geen slechte moeder?‘ –> ze is in ieder geval niet de moeder waar je behoefte aan hebt en waar je als kind recht op had. Ze nam niet haar verantwoordelijkheid; ze had moeten optreden en jullie tegen jullie vader horen te beschermen. Dat durfde ze niet omdat ze zelf ook bang was voor haar man.

‘Ik ben nooit eenzaam geweest.‘ –> dat komt omdat je er voor gezorgd hebt dat je nooit alleen zult zijn. Je relaties gaan van de ene relatie over in de andere relatie. Je doet er onbewust alles aan om te voorkomen dat je alleen zult zijn en hebt onbewust veel overlevingsgedrag ontwikkeld om maar niet alleen te hoeven zijn. 

‘Mijn moeder heeft niets geweten van het seksueel misbruik.’ –> Je hebt regelmatig signalen over het seksueel misbruik uitgezonden. Ze heeft niets gedaan met jouw signalen. Ze had jou er op zijn minst over horen door te vragen. Dat ze dat niet heeft gedaan, is veelzeggend. Ze was mogelijk bang voor de consequenties voor haar eigen huwelijk, waardoor het voor haar makkelijker was om te doen alsof er niets aan de hand was. 

‘Mensen zijn niet geïnteresseerd in mij.’ –> dat kan alleen als je zelf niet geïnteresseerd bent in andere mensen. Contacten ontstaan op basis van wisselwerking. Je kunt niet verwachten dat mensen belangstelling in jou tonen als je zelf geen belangstelling toont in mensen. De eerste stap in contact is aandacht aan iemand besteden en in het tonen van belangstelling voor en interesse in iemand. Je kunt mensen niets mooiers geven dan oprechte aandacht. Het is gratis en het maakt zowel de aandachtgever als de ontvanger ervan blij. 

‘Ik kan heel erg goed huilen, mits het om het goede gaat.’ –> je zit je emoties te beredeneren en je vindt dat je er jouw goedkeuring voor zou moeten hebben, terwijl emoties er gewoon zijn. Door je emoties te beoordelen als goed of niet goed, ben je ze aan het weg-rationaliseren.

‘Om om hem te huilen, dat voegt niets toe.’ –> jouw verdriet is er niet voor niets. Het is jouw verzet tegen je eigen emoties die emotionele pijn en angst veroorzaken; het is het tóelaten van je emoties waardoor die emoties in de loop van de tijd zullen oplossen.

‘Ik moet effectief huilen‘ –>  je velt een oordeel over je verdriet en over je tranen. Je mag volgens jou pas huilen als dat verdriet effectief is. Je bent als het ware je eigen tranen-politie. Vroeger mocht je niet huilen van je vader; nu ben je zelf degene die het jou verbiedt.
Jouw verdriet is altijd logisch, want anders zou je op dat moment niet verdrietig zijn geweest. Er is een aanleiding voor jouw verdriet geweest.  

‘Ik plande alles voor hem. Dat zit in mijn karakter.’ –> het zit niet zo maar in jouw karakter. Het is andersom. Het bood jou wat om de werkzaamheden van je partner te plannen (het biedt jou controle) en daarom heb je deze karaktertrek zelf ontwikkeld. Je bent dit plannen gaan doen, omdat het jou iets bood. 

‘Dat werd te veel. Dat kwam er sluipend in.‘ –> zo sluipend was het niet dat het jou te veel werd. Het was al vrij snel belastend voor je en je vond het al vrij snel niet leuk. Dat je dat niet door had, komt omdat je in je jeugd ook veel dingen tegen je zin hebt moeten doen. Onze latere zelfverloochening is aangeleerd gedrag tijdens onze jeugd. 

‘Ik ben zo bang dat ik alleen over blijf. Wie wil mij nou nog?’ –> je komt altijd iemand tegen, je leeft tenslotte niet in de Sahara. Nu trek je echter nog de verkeerde partners aan. De voedingsbron daarvan zit in jouw jeugd. We vallen onbewust op partners bij wie we onze patronen van vroeger kunnen herhalen. Zolang je niet je patronen van vroeger verandert, zul je op deze categorie partners blijven vallen.

‘Ik heb er geen tijd voor.‘ –> prioriteit is prioritijd. Als je het belangrijk genoeg vindt, heb je er tijd voor. Het is kennelijk niet belangrijk genoeg voor je. Daar is natuurlijk helemaal niks mis mee. 

‘Mijn vader wilde altijd wel positief zijn, wel aardig, wel joviaal zijn, maar dat is een beetje mislukt.’ –> Hij was niet in staat om positief, aardig of joviaal te zijn. Dat zat niet in hem. 

‘Ik zal aan mezelf moeten werken, tot aan mijn dood.’ –> ja en nee. Het is absoluut zo dat het nodig is om de komende tijd met je zelf aan de slag te gaan om van je symptomen af te komen. In het begin zal het veel hersengymnastiek zijn, omdat het allemaal nieuw voor jou is. Zoals je nu in een  negatieve spiraal zit omdat alles op een negatieve manier op elkaar ingrijpt, komt er tijdens jouw herstelproces een moment dat je in een positieve spiraal komt omdat alles op een positieve manier op elkaar ingrijpt. Je wilt dan niet eens meer stoppen met loslaten, omdat je dan merkt dat je je enorm aan het ontwikkelen bent en dat je je volledige ontwikkelingspotentieel aan het aanboren bent. En je merkt al successen vanaf het moment dat je met loslaten begint.

‘Ik ben bang voor het geven van presentaties.‘ –> dat kan ik me indenken met de doelloosheid en de vrijblijvendheid en de angstcultuur op jouw werk. Het heeft echter niet zo zeer met de presentaties zelf te maken als wel met de onduidelijkheid en de niet-aansturing. Je weet niet wat er van je verwacht wordt en dat maakt het voorbereiden van een presentatie onmogelijk. Dan weet je ook niet wanneer je het goed doet. 
Dat ze jou daarin niet beter aansturen, is omdat ze het zelf ook niet weten. Het is door incompetentie van jouw leiding. 
Je kunt echter wel degelijk jouw leiding managen, door de juiste vragen te stellen. 

‘Ik heb dat wel losgelaten.‘ –> als dat zo was, had je er niet zo veel last van.

‘Ik ben mijn boosheid voorbij.‘ –> je hebt je boosheid weggestopt. Het was jouw overlevingsmechanisme om het voorbeeldige meisje te zijn. Je hebt jezelf zitten ontzien en weggecijferd.

‘Ik had daar enige schuld aan.’ –> dat je dat vindt komt door het emotioneel misbruik in je jeugd. ‘Ik vond het te prettig‘. –> dat is juist het verwerpelijke aan emotioneel misbruik en daarom is het misbruik: je was kwetsbaar en deze volwassenen hebben daar misbruik van gemaakt.

‘We doen het nu samen.’  –> jullie doen het allebei in hetzelfde bedrijf; dat is niet hetzelfde als samen doen. Hij werkt je eerder tegen dan dat hij meewerkt. Jij bent degene die de enorme groei heeft gerealiseerd, zelfs ondanks die brombeer van een chef.

‘Er is weinig gezelligheid.’ –> er is weinig gezelligheid in jouw omgeving. Dat hou je nu nog zelf in stand.

‘Ik ben bang voor discussie.‘ –> je bent op zich niet bang voor een discussie maar voor de mogelijkheid dat je geen gelijk krijgt, want dat is voor jou nu nog afwijzing. Voor jou staat discussiëren gelijk aan gelijk moeten hebben in plaats van het uitwisselen van argumenten. Daarom ben je er zo krampachtig mee bezig en daarom zie je zo op tegen discussies. Je bent zelf nog niet in staat tot het uitwisselen van argumenten of meningen, zonder dat je de ander probeert te overtuigen van jouw mening. 

‘Ik ben kritisch. Ik zeg alles wat ik denk.‘ –> het kritisch zijn en het alles zeggen wat je denkt, zijn twee verschillende aspecten. Kritisch zijn is goed, maar het is niet altijd even handig om alles te zeggen wat je denkt. Als je je doel wilt behalen, is het nodig om voorafgaand na te denken over hoe je dat doel het beste bereikt. 

‘Ik wil gelukkig worden.’ –> gelukkig worden kan niet. Je kunt alleen gelukkig zijn. Gelukkig worden ligt namelijk in de toekomst. Je kunt alleen gelukkig zijn als je het nu bent. Als je daarentegen nu, op dit moment, niet gelukkig bent, is daar een reden voor. Je doet dan niet de dingen die jou gelukkig maken én je doet dingen die je diep in je hart niet leuk vindt. Deze zelfverloochening hebben we zelf zelden door. Als je ooit gelukkig wilt zijn, ga je je nú afvragen waarom je je nú niet gelukkig voelt en ga je daarmee aan de slag. Gelukkig is het nog wel degelijk mogelijk om te ontdekken waar je gelukkig van bent. Daarvoor is het nodig om je gevoel te ontwikkelen. 

Boek over hoe je je gevoel ontwikkelt

Wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat 40% van de huidige (qua leeftijd) volwassenen onveilig gehecht is. Hierdoor hebben ze een grote kans om bindingsangst en verlatingsangst te ontwikkelen. Door het ontwikkelen van je gevoel ontwikkel je alsnog een veilige hechting, waardoor je een emotioneel gezonde, evenwichtige, gelijkwaardige en duurzame relatie kunt aangaan. Omdat al mijn klanten hun gevoel nog niet hebben ontwikkeld en ik heb ontdekt wat er voor nodig is om je gevoel te ontwikkelen, heb ik daar een boek over geschreven. Wanneer je een gratis Probeerversie wilt downloaden of een exemplaar van het boek wilt aanschaffen, klik dan hier. 


‘Ik doe moeilijk als er spontaan iets gebeurt.’ –> je bedoelt waarschijnlijk als er onverwachts iets gebeurt. Dat is voor jou controleverlies. Onverwachts betreft het moment waarop iets gebeurt; spontaniteit is een emotionele uiting.

‘Hij heeft Asperger.’ –> dat hij geen inlevend vermogen heeft en afstandelijk is, maakt nog niet dat hij Asperger heeft. Daarvoor moet hij aan veel meer criteria voldoen. Iemand met Asperger heeft onder andere een gebrek aan empathie en is emotioneel onbereikbaar; dat wil niet zeggen dat het omgekeerde ook het geval is en dat iemand die een gebrek aan empathie heeft en emotioneel onbereikbaar is ook Asperger heeft. 

‘Ze heeft een bipolaire stoornis.‘ –> ik snap dat je dat denkt, toch moet je voorzichtig zijn met het onbevoegd geven van een diagnose. Het is niet voor niets dat je daarvoor speciaal opgeleid moet zijn, omdat een diagnose consequenties heeft. Wat biedt het je te denken en te geloven dat ze een bipolaire stoornis heeft? Door haar een/deze diagnose te geven, kun je het van jezelf afhalen en kun je de schuld geven aan haar of haar stoornis. Terwijl het er om gaat dat jij je al dat gedrag laat aanleunen, ongeacht of ze wel of niet als bipolair gediagnosticeerd zou worden.

‘Hij is een narcist.‘ –> hij voldoet naar mijn mening aan slechts twee van de criteria van een narcist. Zolang hij niet als zodanig gediagnosticeerd is, zou ik niet durven beweren dat hij een narcist is. Ik raad je aan niet meer te roepen dat hij een narcist is. Je zou het evenmin plezierig vinden als iemand die daartoe niet bevoegd en opgeleid is een dergelijk oordeel over jou zou vellen. Waar het om gaat is wat het jou biedt om dat te doen: je legt de schuld voor alles wat er gebeurd is bij hem en wijt dat aan zijn stoornis. Daarmee ontken je je eigen aandeel in de gebeurtenissen.

‘Ik kan me niet herinneren dat mijn vader agressief was.’ –> je hebt meerdere malen voor je leven gerend. Vanaf je achtste was je hem te vlug af en kon hij jou daarom niet meer slaan. En je moest elke keer rennen als er ruzie tijdens het eten was.

‘Ze hebben me nooit belemmerd.‘ –> ze hebben je evenmin gestimuleerd, geënthousiasmeerd of aangemoedigd. Dat heb je als kind nodig en daar heb je als kind recht op.

‘Toen kreeg ik het verwijt dat ik hem eruit gezet had.’ –> die had je voor het inkoppen want dat was juist wat je gedaan had: hem eruit gezet…! En dat vond je zelf ook heel goed; je was er trots op. Doordat hij het in een verwijt uitte, ging jij echter automatisch in de verdediging, terwijl je juist triomfantelijk had kunnen zeggen: Ja, dat is exact wat ik gedaan heb… Nu ging je over iets in de verdediging waar je trots op en blij over bent.

‘Ik dacht toen: Dat doet hij bij mij niet.‘ –> omdat je hem aan het redden was, dacht je: dat is bij mij anders. Ik ga hem zo liefhebben en helpen en verzorgen en redden, dat hij zich bij mij anders gaat gedragen. Terwijl eerder gedrag de beste voorspeller is van toekomstig gedrag.

‘Hij kan niet goed tegen stressvolle situaties.‘ –> het blijkt dat hij zijn eigen stressvolle situaties organiseert door zijn perfectionisme.

‘Ik mag geen haat voelen.’ –> dat gaat je niet lukken, want die haat is er. Geen enkele emotie kan onderdrukt worden; het komt er vroeg of laat uit. Je emoties zijn altijd logisch. De onderliggende oorzaak ervan zit in je jeugd. Gebeurtenissen in het heden triggeren die vroeger weggestopte emoties. Juist door jouw haat (of welke andere emotie dan ook) er gecontroleerd te laten zijn, raak je deze kwijt. Hoe je dat doet, lees je in mijn hierboven genoemde boek Grip op gevoel en emotie. 

‘We moesten die tuin onderhouden.’ –> Jullie waren al volwassen en het huis uit. Het is niet zo dat jullie dat moesten. Jullie vonden zelf dat jullie het moesten doen. ‘We moesten steeds opdraven.’ –> jullie gedroegen je zelf zo. Jullie deden het toch wel. Een verzoek was niet eens meer nodig; jullie gedroegen je als slaven.

‘Ik gaf het aan hem aan. Ik zei: Organiseer jij dan eens een weekend.’ –> dit is een verwijt. Als je dit in een wens verandert, wordt het: ‘Ik zou het fijn vinden als je een weekend zou organiseren.’ Dan zou je een andere reactie hebben gekregen. Met een verwijt kan de ander niet anders dan in de verdediging gaan. Zo heb  je onbedoeld en onbewust je eigen teleurstelling zitten creëren.

‘Ik ben eerlijk.’ –> naar jezelf ben je niet zo eerlijk, want je wilde die visite niet. Je verloochent jezelf. Er is geen grotere energievreter dan zelfverloochening.

‘Elke man gaat vreemd.’ –> de mannen op wie jij nu nog valt wel. De mannen die jij er uit pikt gaan vreemd. Dat je in de verkeerde vijver zit te vissen heeft zijn voedingsbron in jouw jeugd. Onze partnerkeuze vloeit voort uit onze jeugd: we voelen ons aangetrokken tot partners die emotioneel even gezond of ongezond zijn als wijzelf. 

‘Ik wil alleen zijn leuke kanten.’ –> Je probeert hem net zo lang te veranderen tot je alleen zijn leuke kanten overhoudt. Je kunt iemand anders niet veranderen. Je hebt veel last van zijn niet-leuke kanten. Het is een illusie dat je hem denkt te kunnen veranderen. Er ontstaat ruzie door en/of je gaat er zelf aan onderdoor (burn-out, depressie).

‘Ik ben jaloers.‘ –> je bent niet jaloers, want je misgunt het hem niet. Je benijdt hem. Dat is iets anders dan jaloezie. Bij jaloezie misgun je de ander iets en als je iemand benijdt, dan wil je ook datgene wat die ander heeft, maar misgun je het de ander niet. Wanneer je bijvoorbeeld jaloers bent op iemands auto, misgun je haar/hem die auto en wil jij die auto. Wanneer je iemand benijdt om haar/zijn auto gun je die ander haar/zijn auto en wil je er ook zo een. 

‘Hij heeft voor haar gekozen.‘ –> niet helemaal, of beter: helemaal niet. Het is jouw interpretatie dat hij voor haar heeft gekozen, omdat dat jouw grootste angst is. Je projecteert jouw angst op hem. 

‘Ik had geen keuze.’ –> die had je feitelijk wel, maar je hebt niet geleerd dat je wel degelijk meerdere keuzes had. Bovendien heb je een zwart-wit-denkvermogen, waardoor je nu nog niet op andere keuzes komt. 

 

Wil je inzicht in jouw situatie?
 Je mag me altijd jouw situatie mailen.
 Ik mail je gratis en vrijblijvend mijn bevindingen.

 

‘Mijn vader was zeer onberekenbaar door moeheid en door hard werken.’ –> hij is niet onberekenbaar door moeheid en door hard werken. De onberekenbaarheid, zijn onvoorspelbaarheid en zijn boosheid zijn vanuit zijn jeugd en hebben op zich niets te maken met zijn moeheid en met zijn harde werken. Ook als hij niet moe zou zijn geweest en niet hard zou hebben gewerkt, zou hij die boosheid hebben gehad.

‘Ik moet haar toch kunnen vertrouwen?‘ –> niet altijd, niet in alles, niet overal. Daar zul je zelf achter moeten komen, maar dan moet je je wel de tijd gunnen om haar te leren kennen. Om te weten in hoeverre je iemand kunt vertrouwen, is het eerst nodig een reëel zelfbeeld te ontwikkelen, omdat we alleen vanuit een reëel zelfbeeld ons een reëel beeld over mensen kunnen vormen. Wat we namelijk eerst zelf hebben losgelaten, kunnen we vervolgens bij anderen herkennen. 

‘Ik heb een groot verantwoordelijkheidsgevoel.‘ –>wat je ‘verantwoordelijkheidsgevoel’ noemt, is het jezelf beschermen tegen de opmerkingen van je vader.

‘Je wereld wordt klein.’ –> je hebt hem zelf klein gemaakt voor jezelf, door je af te zonderen, door je gevoelens van onzekerheid. Door alsnog je gevoel te ontwikkelen krijg je meer zelfvertrouwen, waardoor je jouw wereld weer vergroot. 

‘Ze zette me voor het blok.’ –> ze zette jou inderdaad op dat moment voor het blok, omdat jullie zoon er bij was. Ze kan jou alleen voor het blok zetten voor zover je dat toelaat. Als je had gezegd: ‘Daar praten we straks onder vier ogen over’ had je de angel er meteen uitgehaald en had ze jou niet meer voor het blok kunnen zetten.

‘Mijn vriend had schoolangst.’ –> het zal geen angst voor school geweest zijn, want een school op zich is niet bedreigend. Het is de bejegening of het gepest worden waar hij terecht bang voor was. Als hij niet gepest werd, heeft het waarschijnlijk te maken gehad met het niet kunnen voldoen aan de eisen die zijn vader aan hem stelde en aan de intimiderende of dreigende manier waarop dat gebeurde. Hij kan daardoor faalangst hebben ontwikkeld.

‘Hij zei: ik kan je niet missen, ik wil je niet kwijt, ik ga veranderen.’ –> jullie hadden die gewenste veranderingen niet besproken, laat staan concreet gemaakt. Logisch dat het binnen drie maanden weer het zelfde oude liedje was. Er was bovendien voor hem geen enkele noodzaak meer om te veranderen, want hij had jou inmiddels weer terug. Het was niet uitgesproken en niet besproken, dus wat viel er te veranderen en waarom zou hij nog veranderen? Je geloofde zijn woorden maar al te graag, terwijl het om feitelijke gedragsveranderingen ging. Jullie hebben het daar niet over gehad, ook niet over waar jij zijn gedragsveranderingen aan zou merken, dus wat het concrete resultaat zou moeten zijn van zijn gedragsveranderingen. 

‘Mijn moeder had ook veel commentaar op mijn haar. Dat doen moeders toch?’ –> Je wordt dan naar beneden gehaald. Gelukkig doen maar weinig moeders dat. Jouw moeder deed dat en je dacht daardoor dat dit normaal was.

‘Het begin van onze relatie was heel raar.’ –> het begin was niet raar. Het rare was dat je ondanks die familiaire beslommeringen in haar familie, waar ze je over vertelde, toch met haar ging daten. Je hebt dit signaal genegeerd, omdat je te graag een relatie wilde.  

‘Aan de ene kant had ik met haar te doen, aan de andere kant speelde ze het slachtoffer. Misschien kon ze niet anders.’ –> of ze wel of niet anders had gekund doet niet ter zake, want dat is haar eigen perceptie en haar eigen onjuiste interpretatie en uiteindelijk ook haar eigen probleem. Jouw probleem is dat je een relatie aanging met iemand die in de slachtofferrol zat. Je hoopte dat dat zou veranderen, maar dat is een illusie. 

‘Hij hield me aan het lijntje.’ –> jouw eigen aandeel is dat je je aan het lijntje liet houden. Je eigen aandeel inzien is nodig, om te voorkomen dat het je nog een keer gebeurt. 

‘Zij heeft heel grote fouten hierin gemaakt.’ –> je hebt hierin, als werkgever, zelf naar haar geen zakelijke kaders aangegeven waarbinnen zij moest opereren en handelen. Met de kennis van nu, hoe had je het anders kunnen doen? Wanneer je hierin zelf meer zou hebben aangestuurd, had je dit kunnen voorkomen. Je wilt de situatie voorkomen dat je achteraf constateert dat iemand heel grote fouten heeft gemaakt. Dat doe je door vinger aan de pols te houden; dan weet je ook hoeveel begeleiding iemand nodig heeft. Het is als werkgever jouw verantwoordelijkheid om voor voldoende begeleiding te zorgen.  

‘Als ik mezelf kwetsbaar opstelde, werd ik erop afgerekend.’ –> het is logisch dat je dit zo hebt ervaren. Het was andersom: je werd er sowieso op afgerekend, zelfs zonder dat je je kwetsbaar opstelde. Je zat in een verkeerde, onveilige, werkomgeving.

‘Ze wil het maar niet begrijpen.’ –> en dat wil jij maar niet begrijpen.
Je wilt haar veranderen, en dat is niet mogelijk.

‘Ik had tijdens het vissen altijd de aandacht van mijn vader.’ –> hij bood jou geen aandacht want hij betrok jou niet bij het vissen. Hij tolereerde jouw aanwezigheid. Omdat dat het enige moment was waarop je alleen was met je vader, dacht je dat dit aandacht was. 

‘Mijn moeder geloofde me niet.‘ –> ze geloofde jou wel, anders was ze niet meteen in de ontkenning geschoten en had ze jou er vragen over gesteld. Ze stelde jou geen vragen, omdat ze wist dat het waar was wat je vertelde. Ze kon de waarheid niet aan. 

‘Dat was een pedagogische tik.’ –> Een tik is niet pedagogisch, want niet in het belang van het kind maar vanuit de onmacht van de ouder.

‘Het was niet alleen eros.’ –> Jouw behoefte aan spanning en drama is wat jij aanziet voor liefde. Dat komt omdat je niet anders hebt meegemaakt, niet anders weet en, tot op heden, niet anders geleerd hebt.

‘Ik wil zo graag rust in mijn relatie.‘ –> het is een illusie dat je via de spanningsvolle en dramatische eros het rustige agape kunt krijgen: houden van. Vanuit jouw jeugd zul je altijd op zoek zijn naar spanning en drama: eros. Om rust in je relatie (agape) te krijgen is het nodig dat je alsnog je gevoel ontwikkelt.

‘Hij doet oprecht zijn best.’ –> je hebt last van het feit dat dat niet leidt tot resultaten. Goede bedoelingen zijn als een ladder die tekort schiet. Het gaat erom waar dat ‘zijn oprechte best doen’ toe leidt; het gaat om het resultaat, niet om zijn bedoelingen. 

‘Mijn vriendin zei: Dat is geweest, dat is het verleden.’ –> Het is een dooddoener om er maar niet over te praten. Je kunt hierop reageren door bijvoorbeeld het volgende te zeggen: ‘Klopt, en ik wil dat het vanaf nu anders wordt. Daarom wil ik er graag over praten.’ Zegt ze: ‘Ik kan de tijd niet terugdraaien; het is zo gelopen’ –> ‘Dat klopt; het is niet een reden om het ook zo in de toekomst te laten zijn.’ Zegt ze:  ‘Wat heeft het voor zin erover te praten? Je kunt het verleden niet veranderen.‘ Het verleden niet, de toekomst wel en daar was het jou om te doen.

‘Ik moest altijd de oudste en de wijste zijn.’ –> dit is een dooddoener die gebruikt wordt als ouders geen argumenten hebben en hun eigen verantwoordelijkheid als ouders op de schouders van hun oudste kind leggen.

‘Hoe dom  kun je zijn.’ –> het is niet dom van je; het is je relatieverslaving.

‘Dat was een stomme fout van me.’ –> een fout is alleen dom als je er niet van leert. Als je fouten maakt, ben je in ieder geval bezig. Zorg er voor dat je niet twee keer dezelfde fout maakt, anders is die eerste fout voor niets geweest.

‘Als ze geen liefde kunnen geven, dan krijg ik maar liever geld van mijn ouders.’ Het is een legitieme en logische keuze; het geld maakt echter niet goed wat jou vroeger aan liefde is onthouden. Daarvoor is het nodig om alsnog je gevoel te ontwikkelen. 

‘Ik zal nooit meer kunnen werken.’ –> Dat is alleen het geval als je op de oude voet doorgaat en niet verandert. 

‘Ik heb geluk gehad.’ –> ik kijk hier anders naar. Je hebt het aan je eigen doortastendheid te danken: je had de constructie en het belangenspel door, durfde er in mee te gaan en hebt er ook nog eens een mooie onderhandelingspositie uit weten te  slepen. Weinig mensen zouden jou dat nagedaan hebben.

‘Ik heb de relatie vier keer heel serieus verbroken.‘ –> je hebt het alleen met woorden gedaan, niet met daden. Zo ‘serieus’ was het daarom niet. Bovendien waren jouw woorden boterzacht en hadden ze nooit consequenties. Het was eerder een intentie die je uitsprak. Hierdoor is jouw relatie nooit een dag feitelijk uit geweest.

‘Hij deed het vanuit een positieve instelling, vanuit de gedachte Ik doe het goed.’ –> hij deed het niet vanuit de gedachte dat hij het goed deed, want hij negeerde de vele signalen waaruit bleek dat hij het helemaal niet goed deed.

‘Mijn partner coacht mij.’ –> dit wijst op een ongelijkwaardige relatie. ‘De confrontaties ontstaan over zijn advies.’ Dat kan niet anders, omdat er ongelijkwaardigheid is en omdat jullie mede daardoor in een machtsconflict met elkaar zitten.

‘Mijn vader had ook altijd gelijk.’ –> dat had jij niet. Hij wilde het hebben en kreeg dat. Als kind zag je echter niet dat jouw moeder, door de dominantie van jouw vader, elke keer inbond. Dat is iets anders dan dat hij gelijk van haar kreeg. Jouw moeder was niet opgewassen tegen je vader; dat kun je als een kind niet altijd zien. 

‘Toen is hij min of meer bij me ingetrokken.’ –> het was een halfbakken oplossing en een oneigenlijke oplossing voor het werkelijke probleem: dat hij niet zelf zijn zaken kon regelen. Het was een oplossing voor een ander probleem (dat hij kennelijk geen vrienden had bij wie hij tijdelijk kon verblijven) en het echte probleem (dat hij zijn zaken niet kan regelen) werd er niet mee opgelost. 

‘Ik moest er in mee.’ –> dat moest niet. Je hebt het zelf gedaan omdat het jou iets bood. En tegelijkertijd heb je niet je eigen wensen nagestreefd. Logisch dat je je moedeloos en vermoeid voelt.

‘Ik had vroeger nergens zin in en ik zeurde dan dat ik me verveelde. Ik kreeg niet de aandacht. Mijn moeder zal wel dingen opgenoemd hebben die ik kon gaan doen.’ –> het was jou niet te doen om advies of tips te krijgen wat je zou kunnen gaan doen; je wilde aandacht en begrip voor jouw situatie en dat was juist wat je niet kreeg. Noch van je moeder, noch van je vader.

‘Ik kan me heel erg moeilijk concentreren en ben heel gauw afgeleid.’ –> daar heb ik de hele Eendaagse Coaching niets van gemerkt. ‘Als ik aan het werk ben, ben ik geneigd om mijn e-mail tussendoor te lezen.’ –> je zoekt naar bevestiging via mail (dat je voor andere mensen nog bestaat en nog belangrijk wordt gevonden en dat andere mensen aan je denken) en daarnaast doe je werk wat jou niet boeit. Logisch dat je afleiding zoekt. Het gaat niet om het je moeilijk kunnen concentreren, maar om het doen van werk dat jou niet boeit. Logisch dat je gauw afgeleid bent. 

‘Ik vind dat zij niet voor onze relatie heeft gevochten.’ –> dat deed e al vanaf het begin al niet, dat zag je niet. Overigens is ‘vechten’ voor je relatie iets heel anders dan investeren in je relatie.

‘Als zij nou maar hulp zoekt, komt het goed tussen ons.’ –> ze zal geen hulp zoeken. Ook al zou ze hulp zoeken, dan is jouw probleem nog hetzelfde: dat je niet emotioneel van haar kunt loskomen.

 

Wil je inzicht in jouw situatie?
 Je mag me altijd jouw situatie mailen.
 Ik mail je gratis en vrijblijvend mijn bevindingen.

 

‘Als zij het uitmaakt, kan ik van haar loskomen.’ –> je zult het binnen een week zelf weer aanmaken, omdat je emotioneel te afhankelijk van haar bent. Jullie kunnen geen van beiden de relatie beëindigen en zijn juist als de dood dat de ander het uitmaakt. Jullie maken het elke keer uit vanuit jullie machtsstrijd: om de ander maar voor te zijn en zo de controle te behouden. Bovendien is het minder pijnlijk om de ander af te wijzen dan om afgewezen te worden. 

‘Ik ga na mijn vakantie weer werken.’ –> je bent burn-out, “bent gevloerd”,”kunt niet meer verder” en weet nu al dat je over drie weken gaat werken?  Je kunt niet rustig re-integreren en moet meteen weer op je eigen functie, in halve dagen, volledig aan de bak. Ik zou dit met de bedrijfsarts bespreken, want anders zit je op termijn je eigen afkeuring te organiseren. Je bent niet voor niets burn-out geraakt. Niet jouw bedrijfsarts maar jijzelf bepaalt of je in staat bent om weer te beginnen. Het probleem van de planner om het rooster rond te krijgen is zijn probleem; daarvoor is hij planner geworden: om dergelijke problemen op te lossen. Je voelt je ten onrechte verantwoordelijk voor het rooster. Jouw grote verantwoordelijkheidsgevoel is een van de redenen dat je burn-out bent geworden. Jouw enige verantwoordelijkheid is nu om met je herstel aan de slag te gaan.

‘Ik had graag zelf een stukje geluk willen inleveren.‘ –> van welk geluk? Je zit hier juist omdat je “niet gelukkig bent en omdat je niet weet hoe je kunt genieten.”

‘Ik deed het voor hem.’ –> Je deed het voor jezelf. Het bood je wat om jezelf op te offeren.

‘Hij kan er toch niets aan doen?’ –> dat hij Asperger heeft vind je zielig. Het maakt op zich niet uit welke diagnose iemand heeft. Het gaat om het gedrag dat iemand naar jou toe laat zien. Dat gedrag laat jij je aanleunen. Als je niet met je patronen van vroeger aan de slag gaat, zul je blijven vallen op iemand die jij kunt redden, helpen en verzorgen en die jij aandoenlijk vindt. Je zult dan altijd een ongelijkwaardige relatie krijgen en emotioneel inleveren.

‘Mijn vader was heel trots op mij.’ –> hij uitte die trots alleen tegenover anderen, waar jij niet bij was; nooit tegen jou zelf. Je hebt het van andere mensen gehoord dat hij altijd zei hoe trots hij op jou was. Als hij alleen aan de buitenwereld laat merken hoe trots hij op jou is, is het hem te doen om wat er van jou op hem afstraalt. Het is een vorm van windowdressing: Kijk eens hoe goed ik het als vader heb gedaan? Hij is plaatsvervangend trots. Als hij oprecht trots op jou is, hoort hij dat (ook) tegen jou te vertellen en niet alleen tegen anderen waar jij nooit bij bent.

‘Ik dacht dat hij het wel zou doen.’ –> je dacht het niet; je hoopte het. Je had geen enkele reden om te denken dat hij het wel zou doen. Door het te hopen, hoefde je geen actie te ondernemen. 

‘Hij zette de bloemetjes buiten. Hij had helemaal geen last van de scheiding.’ –> omdat hij de bloemetjes buiten zette, had hij volgens jou geen last van de scheiding. Ik denk dat de kans groter is dat het omgekeerde het geval was, temeer omdat jij het had uitgemaakt.. Ik vermoed dat hij, omdat hij zoveel last had van de scheiding, zijn zinnen aan het verzetten was en zichzelf een beetje aan het ‘verdoven’ was door afleiding te zoeken. Dat je denkt dat hij geen last zou hebben van de scheiding is omdat dit jouw grootste angst is: dat de scheiding hem nauwelijks iets doet.
Je hebt het zelf uitgemaakt en bent teleurgesteld doordat hij geen last zou hebben van de scheiding. 

‘Mijn moeder had ambities, maar nooit de kans gehad.’ –> ik weet niet of het ambities waren, want ook later, toen ze wel de kans had, ging ze ook die studie niet doen. 

‘Ik kon er nooit wat tegenin brengen.‘ –> omdat je het tot die tijd altijd met woorden wilde bevechten in plaats van dat je daden liet zien. Je dreigde wel met van alles, maar je deed het vervolgens niet. Hierdoor werd je ongeloofwaardig. Totdat je wel een daad liet zien, toen nam hij jou wel degelijk serieus.

‘Ik kan echt doorgaan om mijn doel te bereiken.’ –> het ligt er maar aan welk doel het betreft, want het lukt je niet om de contracten aan te passen, om de gesprekken voor te bereiden, om aanpassingen gerealiseerd te krijgen of om op te ruimen. Deze werkzaamheden vind je niet leuk om te doen. De doelen die je wel bereikt, zijn in het kader van je profileergedrag naar de buitenwereld toe, wat je wel leuk vindt

‘Hij was óók heel lief.‘ –> de rest, waar je nu zo’n last van hebt, kreeg je erbij. 

‘Mijn vader ontneemt mij mijn gezin.’ –> dat kan alleen voor zover jij dat toelaat. Hoe doet hij dat? ‘Hij bepaalt op dit moment een beetje hoe ik verder moet met mijn leven en hoe ik het verder met mijn kinderen moet doen.’ Hierin toon je je afhankelijkheid en je slachtofferrol. Je bent nu nog niet in staat om je grenzen aan te geven, uit angst voor afwijzing. Je gedraagt je net zo afhankelijk als vroeger, toen je kind was.

‘Hij probeert wel positief te zijn.’ –> waar het om gaat is in hoeverre hij ook werkelijk positief is. Wie probeert er nu niet positief te zijn? Het gaat om het resultaat van zijn intentie (om positief te zijn). Dat is namelijk datgene wat jij merkt, niet zijn ‘proberen’.

‘Ik ben wel open naar mijn dochter.’ –> niet op een emotioneel gezonde manier. Wat je over jezelf vertelt is emotioneel misbruik, want vanuit jouw eigen behoefte en niet vanuit de behoefte van je dochter. Je bent open op een verkeerde manier tegenover de verkeerde. Je doet er goed aan dergelijke aspecten met vriendinnen te bespreken; niet met je eigen dochter of met een leeftijdsgenoot van haar, maar met een leeftijdsgenoot van jezelf.

‘Ik kom uit een stabiel gezin.’ –> je komt uit een financieel en maatschappelijk stabiel gezien; niet uit een emotioneel stabiel gezin.

‘Hij was er vaak niet omdat hij druk was met zijn werk.’ –> hij is eigen baas en kan net zo druk zijn als hij zelf wil. Voor het geld hoefde hij het niet te doen en ook als hij in het weekend niet hoefde te werken, had hij klussen. Hij gebruikte zijn werk om niet thuis te hoeven zijn. 

‘Mijn moeder zei: Ik heb jouw homoseksualiteit toch geaccepteerd?’ –> ze heeft het getolereerd of gedoogd, niet geaccepteerd. 

‘Je kunt niet alles hebben.’ –> Je kunt wel degelijk alles hebben als je niet onmogelijke verwachtingen stelt aan anderen en als je reële behoeften hebt en voor de vervulling daarvan niet van anderen afhankelijk bent.

‘Op mijn rapport stond dat ik wel eens ondeugend was.’ –> dat je snel afgeleid kon worden door bijvoorbeeld een vlieg, kan ik me indenken als de lessen niet boeiend zijn. Als een les boeiend is en als de juf of meester kinderen bij de les betrekt, heb je geen tijd om je te laten afleiden door een vlieg. Als je je daarentegen verveelt in de les, is alles interessant als afleiding. Zelfs een vlieg. De lessen waren niet boeiend en zelfs zo saai, dat een vlieg jou al kon afleiden. 

‘Ze is egocentrisch.’ –> ze is niet egocentrisch maar egoïstisch. Iemand is egoïstisch als diens gedrag ten koste gaat van anderen. In geval van egocentrisch gedrag gaat het gedrag niet ten koste van anderen.

‘Ik wil meer tijd met hem doorbrengen.‘ –> Jouw partner werkt veel weekenden. Ik vraag waarom je niet doordeweeks meer dingen met hem doet. Dat is omdat je vijf avonden in de week sport. Kennelijk sport je liever dan dat je tijd met hem doorbrengt. Jullie hebben het zo georganiseerd dat jullie werk en sport belangrijker zijn dan het meer tijd met elkaar doorbrengen. Als je het echt wilt, zou je niet vijf avonden sporten. Je wilt niet echt meer tijd met hem doorbrengen. Je hebt het zelfs zo georganiseerd dat je niet meer tijd met hem hoeft door te brengen.

‘Ik wil haar gelukkig zien. Ik wil haar gelukkig maken.’ –> dat kun je niet. Je hebt het voor jouzelf nodig om je partner gelukkig te maken. Je bent pas gelukkig als je partner gelukkig is. De kans bestaat dat je in de Redderrol zit.

‘Vasthouden aan mijn eigen gelijk is iets anders dan mijn eigen overtuiging.’ –> in principe wel, maar je zet beide in om gelijk van de ander te krijgen. Voor jou is het eigen gelijk en jouw overtuiging nu nog hetzelfde, terwijl het twee verschillende aspecten zijn.

‘Anderen hebben het slechter.’ –> dat is altijd waar. Het is een legitieme beschermingsmaatregel en overlevingsmechanisme vanuit vroeger, die je nu gebruikt om maar niet te hoeven veranderen. Er zijn ook heel veel mensen die het beter hebben dan jij.

Dan vraag ik: ‘Geef je papa nog een knuffel?’ –> dit is emotioneel misbruik omdat de emotionele voeding dan van het kind naar de ouder gaat in plaats van de ouder naar het kind. Je doet er goed aan om vanaf nu alleen jouw kind een knuffel te géven en er niet meer om te vragen.

‘Als ik van hem een verklaring had gehad, zou ik het anders hebben kunnen doen.’ –> dit is niet het geval, want je zou hem van zijn verklaring hebben afgehaald, omdat het jouw levensproject is geworden om hem te veranderen. Ongeacht welke verklaring hij ook gegeven zou hebben, je zou het niet goed genoeg gevonden hebben en er altijd wat op aan te merken hebben gehad. Dat weet hij natuurlijk ook en daarom geeft hij jou geen verklaring.

‘Ik kan heel goed alleen zijn.’ –> je kunt je tegelijkertijd “niet voorstellen hoe het is om gelukkig te zijn zonder een relatie te hebben”. Je kunt kennelijk goed alleen zijn als je een relatie hebt; in een relatie.

 

Wil je inzicht in jouw situatie?
 Je mag me altijd jouw situatie mailen.
 Ik mail je gratis en vrijblijvend mijn bevindingen.

 

Uniek

Dit waren willekeurige voorbeelden van onjuiste interpretaties. 
Iedere onjuiste interpretatie is uniek; het gaat er dus niet om dat je ze herkent. Waar het om gaat is het besef dat je onjuiste interpretaties/aannames doet, op grond waarvan je je naar de ander gedraagt. 

Je eigen teleurstellingen creëren

Zoals deze voorbeelden laten zien, creëren we vrijwel al onze teleurstellingen gelukkig zelf. Dat is goed nieuws, want dan kunnen we die situaties namelijk ook zelf veranderen. Om inzicht te hebben in je onterechte aannames, interpretaties en vermoedens, is het nodig dat je inzicht krijgt in je patronen van vroeger, omdat jouw  aannames en interpretaties daaruit voortkomen en voortvloeien. Je hebt er namelijk belang bij om bepaalde aspecten niet te checken, al is het maar omdat je dan je (niet altijd even reële) zelfbeeld kunt handhaven en omdat je je controle kunt behouden. Tenminste, dat denk je en ook dit is een onjuiste interpretatie.
In een Eendaagse Coaching geef ik jou inzicht in hoe je een reëler zelfbeeld en als gevolg daarvan een reëler beeld van de werkelijkheid ontwikkelt, waardoor je geen onjuiste interpretaties meer doet en waardoor je ook meer zelfvertrouwen ontwikkelt.


Boek

Ik heb een boek geschreven over emotionele pijn in relaties: Stop liefdesverdriet.

Je kunt er in lezen wat je eigen aandeel in je relatie is en wat je er aan kunt doen.

Je kunt een Gratis Probeerversie (inclusief uitgebreide Inhoudsopgave) downloaden:

DOWNLOADEN VAN GRATIS PROBEERVERSIE

Mijn boek is geschreven op basis van een analyse van 150 klantenrapportages en daar staat in wanneer het in relaties niet goed gaat en wat je er zelf aan kunt doen om dat te veranderen.

Je kunt het boek makkelijk bestellen:

BOEK BESTELLEN

(Geen verzendkosten)

Mijn boek is geschreven op basis van een analyse van 150 klantenrapportages en daar staat in wanneer het in relaties niet goed gaat en wat je er zelf aan kunt doen om dat te veranderen.

Dit zijn enkele van de spontane reacties die ik van lezers over het boek heb ontvangen:

‘Je geeft veel concrete tips en dat vind ik zeer waardevol.’

‘Geweldig. Ik vond in je boek wat ik nog niet eerder ergens had kunnen vinden.’

‘Je boek maakt steeds meer los en geeft oplossingen/handvatten. Ik voel me aanzienlijk beter en straal dat ook meer uit. Het grappige is dat naarmate ik meer mijn gedrag herken, ik me zekerder voel. Ik ben al zo blij met dit resultaat!’

‘Je boek is een waardevolle bijdrage voor iedereen die zichzelf wil helpen om met meer plezier in het leven te staan. Die dag ging er voor mij een deur open. Inzien van patronen, opvoeding, zoveel! Ik ben blij met je boek.’

 

Deel dit artikel