Heb je veel emotionele pijn en weet je eigenlijk ook niet anders?

Als je veel emotionele pijn hebt en je eigenlijk niet anders weet, kan het de vorm van een verslaving aannemen.
Een verslaving is een ervaring die iemands bewustzijn absorbeert en die, net zoals een pijnstiller, het gevoel van onrust en pijn tijdelijk wegneemt. Tijdelijk, want onze pijn en onrust zal altijd terugkomen zolang we daarvoor compensatie bij anderen zullen zoeken. Er is misschien niets zo uitermate geschikt om ons bewustzijn te absorberen als een bepaald soort liefdesrelatie. Een relatie die gebaseerd is op verslaving wordt gekenmerkt door een verlangen naar de rustgevende aanwezigheid van iemand anders.

Een tweede criterium is dat dit soort relatie afbreuk doet aan je vermogen om aandacht te schenken aan en om te gaan met andere aspecten van je leven. Je verwaarloost je vrienden- en kennissenkring en je besteedt nauwelijks of geen aandacht meer aan je hobby’s en interesses. Alles om je maar helemaal aan je relatie te wijden en om continu beschikbaar te zijn, bang om een kruimeltje aandacht te zullen missen. Je raakt jezelf kwijt, weet niet meer wie je bent en herkent jezelf niet meer. Je zegt: “Ik ben niet zo, dit ben ik niet.” De kans bestaat dat je richting een depressie glijdt. Toen ik me destijds richting een depressie voelde glijden, heb ik dat destijds bij mezelf nog net kunnen voorkomen.

Bij onze betrokkenheid op de partners die we liefhebben, gebruiken we onze obsessie om onze pijn, innerlijke leegte, eenzaamheid, angst en woede niet te hoeven voelen. We gebruiken onze relatie als drugs, om niet te hoeven voelen wat we dénken dat we zouden voelen als we ons meer op onszelf zouden richten. Ik benadruk dénken, omdat het juist je verzet is waardoor jouw emotionele pijn en angst in stand worden gehouden. Als je inzicht hebt in je eigen onvervulde emotionele behoeften en weet hoe jij daar zelf invulling aan kunt geven, lossen jouw emotionele pijn en angst, eenzaamheid, innerlijke leegte en woede zich in de loop van de tijd op. Ik spreek uit ervaring. Ik ben van 2005 tot 2007 relatieverslaafd geweest en dit is bij mij de doorbraak geweest naar herstel.

Hoe pijnlijker je omgang met je partner is, des te welkomer word je hierdoor afgeleid. Je kunt niet met en je kunt niet zonder de ander. Een afschuwelijke relatie heeft voor ons dezelfde functie als een sterke drug. Als je geen partner hebt op wie je je aandacht kunt concentreren, krijg je onthoudingsverschijnselen, die vaak gepaard gaan met dezelfde emotionele symptomen die optreden bij het afkicken van echte drugs: feitelijke en emotionele onrust, geobsedeerd piekeren, depressies, slapeloosheid, paniek en angstaanvallen.

Mede door de gevoelde eenzaamheid ga je, in een poging bovengenoemde symptomen kwijt te raken, terug naar je laatste partner of zoek je een nieuwe. Omdat je niet aan je eigen emotionele behoeften hebt gewerkt, zul je weer en dit maal nog hardnekkiger, compensatie zoeken voor je eigen onvervulde emotionele behoeften. Omdat het een progressief proces is, zal je emotionele pijn en de kans op een depressie toenemen.

Het kan zijn dat je emotioneel, en vaak ook biochemisch, gepredispositioneerd (voorbestemd) bent tot een overmatig gebruik van drugs, alcohol en/of bepaald voedsel. Dit heeft met name betrekking op die mensen die pijn hebben in relaties en die een aan alcohol, drugs of voedsel verslaafde ouder hebben. Kinderen van verslaafde ouders hebben namelijk vaak een erfelijke predispositie (aanleg, voorbeschiktheid) om zelf een bepaalde verslaving te ontwikkelen. De informatie voor dit artikel is ontleend aan het boek ‘Als hij maar gelukkig is’ van Robin Norwood en aangevuld met eigen ervaringen.

Kortom: juist door jouw hardnekkige pogingen angst, eenzaamheid, piekeren, paniek, slapeloosheid en depressies te voorkomen, ben je voor jezelf onbedoeld en onbewust een weg aan het plaveien wat je daar juist naar toe leidt.

[contentblock id=3 img=gcb.png] [contentblock id=4 img=gcb.png] [contentblock id=7 img=gcb.png] [contentblock id=6 img=gcb.png]